دانی  که  چیست  دولت  دیدار  یار  دیدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع  بریدن  آسان  بود و   لیکن

از دوستان  جانی مشکل  توان بریدن

خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ

وان  جا به  نیکنامی  پیراهنی  دریدن

گه چون  نسیم  با گل  راز  نهفته  گفتن

گه سر عشقبازی از بلبلان شنیدن

بوسیدن  لب یار  اول ز  دست   مگذار

کاخر ملول گردی از  دست لب گزیدن

فرصت شمار صحبت کز این دو راهه منزل

چون بگذریم دیگر نتوان به هم رسیدن

گویی  برفت  حافظ از  یاد شاه  یحیی

یا رب  به یادش آور  درویش پروریدن

همایش تکنولوژی فکر در روز 19 شهریوربا شکوه و زیبایی خاصی با حضور جناب دکتر آزمندیان برگزار شد.جلسه خیلی  مفید و سازنده ای بود و ما با صحبت های دکتر انگیزمون نسبت به قبل خیلی بیشتر شد.توی اون شب که دکتر اون رو شب قدر نام گذاری کردند ما خیلی انرژی گرفتیم که هم بتونیم توی زندگی خودمون به کار بگیریم هم به شما منتقل کنیم.واقعا جای کسایی که نبودن خالی بود. خیلی خوشحالم از این که طرز تفکر ما و دکتر خیلی خیلی مثل هم دیگه هست و بیشتر نظر ها و باور های ما رو دکتر اون شب بیان کردند.ان شاا...عکس ها که آماده شد براتون توی وبلاگ قرار میدیم.چند جمله از صحبت های دکتر آزمندیان رو به طور خلاصه وگلچین میگم:
هدف ما از اجرای تکنولوژی فکر ایجاد نگرشی نو در اندیشه ها و باورهای فرد فرد مردم ایران است.راستی انسان ها توی زندگی به دنبال چی هستند؟ از زندگی خود چی میخوان؟چه هدفی رو در زندگی دنبال میکنند؟....منظور دکتر این بود که حتما باید توی زندگی با هدف و انگیزه باشی و گرنه به هیچ جا نمیرسی.یه داستان در این مورد گفتند:یه جوان توی یه مسیر میرفت که به یه دو راهی رسید یه پیرمرد اونجا بود از پیرمرد پرسید کدوم طرف برم؟جواب داد کجا میخوای بری؟گفت:نمیدونم.جواب داد ...

زاهد   خلوت نشین  دوش  به  میخانه  شد

از   سر  پیمان  گذشت  برسر پیمانه  شد

صوفی مجلس که دی جام و قدح می شکست

باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب  آمده   بودش    به   خواب

باز به   پیرانه سر  عاشق   و دیوانه  شد

مغبچه ای   می گذشت   راه زن   دین و  دل

در پی   آن آشنا    از  همه   بیگانه   شد

آتش رخسار   گل   خرمن   بلبل   بسوخت

چهره   خندان   شمع   آفت  پروانه شد

گریه شام و سحر شکر  که  ضایع   نگشت

قطره   باران   ما  گوهر  یکدانه  شد

نرگس ساقی    بخواند آیت   افسونگری

حلقه   اوراد   ما   مجلس   افسانه  شد

منزل   حافظ   کنون  بارگه  کبریاست

دل  بر  دلدار رفت  جان  بر جانانه  شد

میخوام منم یه خاطره از یکی ازروزهای شیرین زندگیم واستون بگم.جایی که برای اولین بار حس زیبای غرور ملی رو به معنای واقعی تجربه کردم.شهریور چهار سال پیش بود.رفته بودیم شیراز- تخت جمشید.مکانی که اغلب رویاهام رو اونجا سپری میکردم.تصور کنید توی دامنه کوه میترا، کوه مهر کنار مقبره داریوش ایستاده بودم واز اون بالا پارسه ( تخت جمشید ) با اون عظمت و شکوه در زیر پام قرار داشت. یه جوان ژاپنی رو دیدم که چند قدم اونطرفتر مشغول عکاسی بودو مات مبهوط با تجهیزات عکاسیش که تا حالا تو عمرم ندیده بودم داشت چپ و راست عکس می گرفت.سعی داشت هیچ چیزی رو از قلم نندازه.رفتم کنارش ( کنار کسی که از یکی از پیشرفته ترین کشورهای دنیا اومده بود) ازش پرسیدم می تونه انگلیسی صحبت کنه.گفت که میتونه. سرم رو بالا گرفتم و با افتخار بهش گفتم : ببین ، این فرهنگ ماست،این تاریخ ماست،این هویت ماست.شما هم همچین چیزی تو کشورتون دارید؟

نمی دونید چه حسی بود هنوزم که اون رو بیاد می آرم تمام وجودم رو یه چیزی پر میکنه.یه حس قوی و قشنگ که نمی تونم توصیفش کنم.یک غرور و افتخار.آره ما فرزندان این سرزمین هستیم و سرزمین مهر، سرزمین عشق.......  می تونیم و باید دوباره ایران رو به همان جایی برسونیم که لیاقت ایران و ایرانیه.

 بارها  گفته ام  و  بار  دگر   می گویم

که من دلشده این ره نه به خود می پویم

در  پس  آیینه  طوطی صفتم  داشته اند

آنچه   استاد  ازل  گفت  بگو   می گویم

من اگر خارم و گر گل چمن آرایی هست

که از آن دست که او می کشدم می رویم

دوستان  عیب  من  بی دل  حیران مکنید

گوهری  دارم  و صاحب نظری می جویم

گر چه با دلق ملمع می گلگون عیب است

مکنم  عیب  کز  او رنگ و ریا می شویم

خنده و  گریه  عشاق  ز جایی دگر  است

می سرایم  به شب  و وقت سحر می مویم

حافظم  گفت  که  خاک  در میخانه  مبوی

گو  مکن عیب که من مشک ختن می بویم