پیش از این بعضی از دوستان من رو متهم به ناسیونالیست بودن کردن بعضی دیگه هم گفتن که من اینتر ناسیونالیستم که با توجه به معنی این دو تا واژه یه جورایی با هم تناقض داره. خواستم قبل از اینکه این مشکل اینجا هم بوجود بیاد این مسئله رو توضیح بدم. راستش رو بخواین من هم ناسیونالیستم هم اینتر ناسیونالیست.حالا چه جوری خوب می گم.من معتقدم تمام انسانها از هر نقطه این گیتی پهناور و با هر رنگ و شکل و فرهنگی قابل احترام هستن چون در درجه اول انسانند و به حکم انسان بودنشون قابلیت رسیدن به بالاترین درجات انسانی رو دارند. و هر فرهنگ و آداب رسومی در هر جای دنیا دارای نکات مثبت و منفی خاص خودشه. از همین نظر قابل ارزش و احترام. من هم مثل اجدادم و همون طور که در تخت جمشید هم می بینیم به گفتگو و ارتباط بین تمام فرهنگها و تمدنها معتقدم. من اعتقاد دارم که ما باید با تمام فرهنگها در ارتباط باشیم و نکات مثبت فرهنگشون رو از اونها یاد بگیریم. همونطور که من نظم و انضباط رو از فرهنگ شرق آموختم.

ولی باور دارم که فرهنگ و تمدن ما جزء بزرگترین و غنی ترین فرهنگهای تاریخ بشریته. و از هر نظر کامل و جامع. اگر ما می خوایم در این ارتباط و مواجه با فرهنگهای دیگه دچار خود باختگی و بیگانه زدگی نشیم بهترین راه اینکه اول از همه فرهنگ و تاریخ و هویت واقعی خودمون رو بشناسیم. و ببنیم واقعا چه فرهنگ ارزشمندی داریم تا اینکه بجای اینکه دچار خودباختگی بشیم، بتونیم بر روی دیگران تاثیر گذار باشیم و دیگران رو هم با فرهنگ خودمون آشنا کنیم. من باور دارم فرهنگ ما بقدری غنی است که می تونه به تنهایی ما رو به سعادت ونیک بختی رهنمون بشه و راه درست زندگی رو به نشون بده. دوستان عزیز من بیاید فرهنگ اصیل خودمون رو بشناسیم وبه داشته هامون افتخار و مهمتر از اون عمل کنیم.

میخوام منم یه خاطره از یکی ازروزهای شیرین زندگیم واستون بگم.جایی که برای اولین بار حس زیبای غرور ملی رو به معنای واقعی تجربه کردم.شهریور چهار سال پیش بود.رفته بودیم شیراز- تخت جمشید.مکانی که اغلب رویاهام رو اونجا سپری میکردم.تصور کنید توی دامنه کوه میترا، کوه مهر کنار مقبره داریوش ایستاده بودم واز اون بالا پارسه ( تخت جمشید ) با اون عظمت و شکوه در زیر پام قرار داشت. یه جوان ژاپنی رو دیدم که چند قدم اونطرفتر مشغول عکاسی بودو مات مبهوط با تجهیزات عکاسیش که تا حالا تو عمرم ندیده بودم داشت چپ و راست عکس می گرفت.سعی داشت هیچ چیزی رو از قلم نندازه.رفتم کنارش ( کنار کسی که از یکی از پیشرفته ترین کشورهای دنیا اومده بود) ازش پرسیدم می تونه انگلیسی صحبت کنه.گفت که میتونه. سرم رو بالا گرفتم و با افتخار بهش گفتم : ببین ، این فرهنگ ماست،این تاریخ ماست،این هویت ماست.شما هم همچین چیزی تو کشورتون دارید؟

نمی دونید چه حسی بود هنوزم که اون رو بیاد می آرم تمام وجودم رو یه چیزی پر میکنه.یه حس قوی و قشنگ که نمی تونم توصیفش کنم.یک غرور و افتخار.آره ما فرزندان این سرزمین هستیم و سرزمین مهر، سرزمین عشق.......  می تونیم و باید دوباره ایران رو به همان جایی برسونیم که لیاقت ایران و ایرانیه.

همونطور که فرزاد عزیز اشاره کرد(من هم اون رو ادامه میدم) از این به بعد تصمیم داریم راجع به فرهنگ اصیل و زیبامون هم مطلب بنویسیم.راجع به یکی از بزرگترین عشقامون.من همیشه دوست داشتم یه جا بتونم تا اونجا که میشه ارادتم رو به ایران گرانقدرم نشون بدم.الان دوست دارم از ته دلم داد بزنم ایران دوستت دارم. نمیدونید هر وقت هر جا صحبت از تاریخ باستانمون میشه یا اگه تو مطالب مختلف این قضیه به چشمم میاد،دوست دارم با جون ودل برم تو بحرش و تا اونجا که میتونم دونسته هام رو بیشتر وبیشتر کنم تا واقعآ بدونم ما چی بودیم نمیخوام همین طور الکی بشینم هی بگم کوروش ،داریوش ،اهورا و....بدون اینکه اصلآ درست بدونم اونا کی بودن یا چی کار کردن...پیرو مطالب قبل این نکته رو بگم دوستان خوب من دنبال هر مطلبی که میخواید برید سعی کنید تا اونجا که میشه در موردش چیز بدونید ودنبالش کنید این یک راز مهم برای موفقیته.تقلید کور کورانه و اینکه بدون اطلاعات فقط اسم تاریخ باستان روی زبون ما باشه هیچ چیز رو برای ما تغییر نمیده.همین الان تک تک ما باید قدر ایران گرامی خودمون رو بدونیم و با جون ودل دوسش داشته باشیم و طوری زندگی کنیم که آیندگان هم از ما همین جوری یاد کنن نه مثل مردمانی که از دیر باز دست به تخریب آثار فرهنگی و ملی ما زدن که ما ازشون به بدی یاد میکنیم.راستی من کسی رو هیچ وقت مجبور به پیروی از خودم و عقایدم نمیکنم فقط عقیده ونظرم رو در قالب پیشنهاد میگم اگه دوست دارید توجه کنید ولی مطمئنم خیلی خیلی از افراد همین الان توی کشور ما هستند که شاید بیشتر از من قلبشون برای ایران گرامی میتپه و ذره ذره وجودشون رو برای ایران تقدیم میکنن.همه برای من گرامی هستند و از ته دل دوسشون دارم.نمیدونید وقتی سرود ای ایران رو تو گوشم میشنوم وقتی دستم داره از روی عشق به ایران قلبم رو فشار میده چه احساس زیبایی دارم دلم میخواد داد بزنم پرواز کنم و...

خیلی خوشحال میشیم اگه با نظرهای زیباتون ما رو تو این موضوع هم همراهی کنید.حتمآ نتایج زیبا وقشنگی در انتظار ماست.

1. تو همان طور زندگی میکنی که فکر میکنی
2. باور کن تا ببینی

مطلب این پست راجع به عشقه.آره عشق ولی یه عشق متفاوت.عشق به وطن،وطنی مقدس به اسم ایران..سرزمین عشق ، علم ، ادب ، هنر. سرزمین بزرگترین و پاکترینِ انسانها.سرزمین زرتشت،کوروش،حافظ،سعدی و فردوسی و.......شاید بد نباشه ما بدونیم وارث چه کسانی هستیم.شاید اینجوری خودمون رو بیشتر باور کنیم و بدونیم قادر به چه کارهایی هستیم.شاید با پیدا کردن هویت واقعی ایرانی و اصیل خودمون از این سردرگمی که امروز گریبان جامعه رو گرفته در بیاییم.این تشویش و اضطراب ناشی از این سردرگمی از بین بره و جای خودش رو به حس افتخار و غرور ملی بده. با احترامی که برای تمام انسانهای دنیا از هر قومی قائلم ولی دیگه جلوی هیچ کسی احساس عقب موندگی یا خودباختگی نکنیم.سرمون رو بالا بگیریم و با افتخار بگیم از کجاییم و چه فرهنگی  عظیمی داریم.بگیم ما بیش از2500 ساله که خدای یکتای عاشق رو می پرستیم.به امید همون خدای عاشق و زیبا از این به بعد  تصمیم داریم یه کم هم درباره فرهنگ اصیل ایرانی تو وبلاگمون  صحبت کنیم.امیدوارم مثل همیشه همراهمون باشید و با نظرات  پر مهرتون بهمون دلگرمی بدید.