همونطور که از اسم پست معلومه ، امروز می خوام در مورد بخشش یه چیزایی بگم. خب این کلمه رو که تا حالا شنیدید و حتما تا الان موارد زیادی از اون رو تجربه کردید. من مثل همیشه قصد دارم یکم  بیشتر توضیح بدم.

اگه یادتون باشه ما یه پست در مورد زندگی کردن تو زمان حال و اینکه خودمون رو خیلی درگیر گذشته و آینده نکنیم داشتیم. تصمیم به بخشش خودتون یا بقیه تایید کننده اینه که شما دارید تو حال زندگی می کنید و خیلی اجازه نمیدید که اتفاقات گذشته روی زندگی حالا تاثیر بذاره.شاید تا حالا این جمله ها رو شنیدید " هیچ وقت فلانی رو به خاطر اون کارش نمی بخشم " یا " من نمی تونم خودم رو ببخشم" ... اگه ما به خاطر کاری که قبلا کسی کرده و باعث ناراحتی یا ایجاد یه مشکل واسه ما شده نخوایم اصلا اون رو ببخشیم ، در واقع داریم به خودمون می گیم " من اصلا نمی خوام اوضاع بهتر بشه .من ترجیح می دم تو گذشته هام زندگی کنم تا بتونم بقیه یا خودم رو به خاطرش سرزنش کنم " یعنی توی هر مشکلی هی می گردیم مقصر و گناه کار رو پیدا کنیم که اون رو مورد سرزنش قرار بدیم . فکر می کنید این کار چه سودی واسه ما داره؟؟؟ هیچی ، تازه با این کار درد و رنج روحی بیشتری رو نصیب خودمون می کنیم .

یه مطلب خیلی مهم که اینجا باید اشاره کنم اینه که بعضی آدما بخشش رو اصلا وارونه فهمیدن یعنی فکر میکنن اگر مثلا دوستشون ، همکارشون یا هر کسی رو به خاطر بداخلاقی یا بدبینی هاش نبخشن، این مشکل از طرف مقابله .در صورتی که این طرز فکر اون دوست یا همکار رو دچار مشکل نمی کنه بلکه خود آدم رو به دردسر میندازه... بذارید یه جور دیگه به این مساله بپردازیم، وقتی ما از بخشیدن بقیه امتناع می کنیم ، این خود ماییم که رنج می بریم. شاید در خیلی از موارد اونایی که واقعا مقصرن حتی نمی دونن که تو فکر ما چی میگذره واین در حالیه که ما خودمون رو تو یه جهنمی از درد و رنج گذاشتیم و هی داریم حرص می خوریم و اون طرف هم به شادی و خوشی داره از زندگیش لذت می بره . دوستان خوب من این موضوع رو قبول کنید اگه ما کینه توز باشیم و کارهای بد بقیه همیشه تو ذهنمون بمونه اولا خودمون کم کم دچار مریضی و مشکل جسمی و روحی میشم و بعدش هم به همین خاطر روابط اجتماعی و دوستیمون با بقیه کمرنگ میشه. شاید به تنهایی هم منجر بشه و پیش خودمون بقیه رو مقصر این قضیه می دونیم و هی میگیم" اونا باعث شدن من این طوری بشم اونا مقصرن و.." به نظرتون این خوبه؟؟؟ چرا یه عده از ما سرمون رو تو لاک خودمون کردیم و این و اون رو تقصیر کار می دونیم ؟؟ اون که ما ازش نام می بریم الان داره واسه خودش زندگیش رو می کنه داره لذت می بره ولی ما چی ؟؟؟ انواع مریضی و غم و درد ( روحی و جسمی )

کینه ورزی یکی از مهم ترین میکروب های بیماری زاست ، چون همیشه ذهن میکروبی و فاسد ، باعث فساد جسم میشه .

تا وقتی که بقیه رو مقصر و مسوول بدبختی خودمون می دونیم از قبول مسوولیت خودمون هم شونه خالی می کنیم . این رو بدونید که سرزنش کردن دیگران تا حالا هیچ کس رو به هیچ جایی نرسونده . به محض این که دست از سرزنش کردن دیگران برداریم یعنی اگه بتونیم ببخشیم ، اولین قدم رو برای انجام کاری که اوضاع بهتر بشه برداشتیم . ببینید ، سرزنش کردن بقیه فقط یه بهونس واسه فرار از واقعیت ، واسه از زیر کار در رفتن . یه مطلب جالب هم بگم ، شاید یکی به طرف مقابل میگه " من تو رو می بخشم ولی این کار تو رو فراموش نمی کنم " در واقع منظورش اینه که " من تو رو یه ذره می بخشم اما می خوام این دلخوری رو واسه خودم نگه دارم تا بعدها راحت بتونم اون رو به یادت بیارم "

بخشش واقعی اینه که همه چیز رو فراموش کنیم و بی خیال بشیم .

باور کنید به محض این که ما بخشش واقعی و گذشت (که تو آخر پست قبل بهش اشاره کردم) رو تو زندگیمون جا بندازیم ، به طرز عجیبی زندگیمون رنگ عوض می کنه و به سمت شادی و خوشی می چرخه . ببینید اینا فقط حرف نیست ، تجربه است . نظام دنیا همین طوره اگه ببخشی ، می بخشنت اگه خوبی کنی بهت خوبی می کنن . اگه احترام بذاری بهت احترام می ذارن و ...

همین اتفاقات جالب و عجیبه که آدم رو سر شوق میاره تا واسه بقیه هم تجربه اش رو بگه.

خب این مطلب یه قسمت دیگه هم داره که قول میدم زود برا تون آپ کنم ولی به شرطی که مثل همیشه با نظر های قشنگتون به ما نشون بدید این قسمت رو خوندید و نظرتون دربارش چیه. من نمیگم فقط بیاید بگید خوب بود قشنگ بود یا بد بود! بیشتر منظورم اینه که بگید از بخشش چی درک کردید؟ آیا قبولش دارید ؟ اگه مشکلی هست بگید و ...شاید لازم باشه توضیحات بیشتر تو قسمت دوم ارائه کنم

بخشش کار بزرگان است

باور کن تا ببینی